In memoriam Tamme Knol          Tamme Knol

 


Wij, als jeu de boules vereniging H.P.C. willen even stilstaan bij het overlijden van ons lid Tamme Knol.
Onze voorzitter Jan de Vries spraak enkele woorden bij de crematie van Tamme. Onder meer las hij het volgende gedicht voor.


Op een dag als deze                                                
Staat de wereld even stil
Op een dag als deze
Gaat het niet zoals ik wil                                        
Op een dag als deze                                                 
Heeft verdriet de overhand
Op een dag als deze
Voel ik des te meer de afstand

Daarna sprak hij nog de volgende woorden.

Lieve Hennie, kinderen, achterkleinkinderen en verdere familie, genodigden en iedereen die Tamme en familie een warm hart toe dragen.Vandaag nemen we afscheid van ons zeer gewaardeerde lid van de Hefshuister Petanque club H.P.C. Tamme Knol.

Tamme is 26 juni 2021 toch nog onverwachts overleden. Je voelde dat Tamme de strijd moest aangaan tegen deze vreselijke ziekte. Tussen hoop en vrees soms tegen beter weten in. Je hebt altijd de hoop dat het tij zou kunnen keren, dat willen we allemaal. Je wilt oud worden om te genieten van het leven dat je hebt gekregen. Genieten van je vrouw je kinderen, kleinkinderen van iedereen en alles. Van je hobby zoals Tamme een grote passie had, Jeu de boules spelen bij onze prachtige vereniging H.P.C. . Samen met zijn goede buurman en vriend Siep Grave gingen ze naar de club. Net als Siep moest ook Tamme eerst geïnteresseerd raken in deze mooie sport. Toen Siep hem vroeg om eens een keer mee te gaan stond Tamme niet gelijk te springen. Tamme vond het maar niks, een vakantie sport of, voor oude mensen wordt er vaak gezegd, maar niets was minder waar. Als je eenmaal op de club zat, had je al gauw in de gaten dat het geen saaie sport is. Vriendschap sociale contacten en af en toe elkaar even op zijn plaats zetten hoort ook bij deze sport. Tamme was bij ons een zeer gewaardeerd lid hij hield ontzettend veel van deze vereniging. Een lid dat altijd een positieve instelling had. Iedere dinsdag en donderdagmiddag was hij te vinden bij de club en geregeld ook nog wel eens op de maandagavond. Hij had er net als alle andere leden de pest in als er wegens de regen niet gebould kon worden. Dan was hij in de kantine te vinden om te gaan sjoelen. Aan de ene kant de sjoelers en aan de andere kant de klaverjassers, door elkaar heen soms net een kippenhok voor ouderen. Maar boulen was toch zijn lievelingssport. Hij was een voorbeeldig team speler, nooit geklaag over verliezen dat stond niet in zijn woordenboek als het een keer niet liep op zijn middag. Gooide hij te hard of te zacht, dan kreeg de baan of het weer de schuld, maar nooit zijn maatje Siep of de tegenstander. Zo ken ik Tamme ook, ik heb hem nog nooit met een saggerijnig gezicht gezien, altijd opgeruimd en altijd strijdbaar was hij.
Zo ook met deze ziekte, hij moest naar de club hoe ziek hij ook was. Daar had ik veel respect voor, de strijd aangaan maar deze strijd kon hij helaas niet winnen. Vorige maand kwam ik hem tegen op de fiets even een praatje maken ik hoefde niet te vragen hoe het met hem ging. Hij zei, eeem mien kop opfrissen en een beetje fietsen dat is wat ik nog kan, het zij zo, je kan er niets meer aan veranderen. Ik ben zelf niet gauw verlegen om een praatje, maar hier had ik dan geen antwoord op.
Nu moeten we met elkaar afscheid nemen van Tamme. Dat valt ons, maar zeker Hennie de kinderen, kleinkinderen en familieleden erg zwaar. Wij zullen hem missen en zeker Hennie en de rest van de familieleden, maar wel met een lach en een traan.

Wens
Een lach voor de mooie herinneringen.


Een traan voor het gemis.



Tamme bedankt voor alles wat je voor de club hebt betekent en de volgende pot die ik win is voor jou.

 

 

 

 

 

Rouwkaart Tamme Knol